Categorie archieven: Blog

De Diepe Helende Verbinding in de DrumCirkel

Geplaatst op door

Ik heb al eerder geschreven dat in stilte een kracht heerst die tijd en plaats doet vergeten en dat middels een klankschaal de verbinding met die kracht tot stand gebracht kan worden. Verbinden met de stilte is nodig om ons lichaam te laten herstellen en weer op te laden, het is een diep moment met het tijdloze, de bron van de schepping, die ons van van een diepe rust voorziet. In die rust vinden we herstel. Herstel ook van energie. Deze bron laadt ons weer op.

Een andere manier om te verbinden met deze bron is juist geluid maken. Dat kan onder andere door het gezamelijk drummen in een DrumCirkel. Al jaren organiseer ik drumcirkels en ik heb dit oa in Breda, Rozenburg en Tinte gedaan. Ook als YslashY bij diverse bedrijven en op verschillende festivals. Wat doet een drumcirkel met je? Dat is een scala aan zaken.

  1. een DrumCirkel verbindt. Het samen drummen schenkt een diepe verbinding met de andere deelnemers. Je maakt samen een ritme, waar iedereen onderdeel van is.
  2. een DrumCirkel ontspant. Door het drummen ben je aktief bezig en denk je niet over de zaken van alledag.
  3. een DrumCirkel zorgt er voor dat je weerstand verhoogt en dat je beter gewapend bent tegen ziektes zowel van mentale als van fysieke aard.

Echter ik merk ook, dat om het bovenstaande optimaal te bereiken, er wel aan voorwaarden voldaan moet worden. Mijn drumcirkels zijn duidelijk geevalueerd door de jaren heen. Ik organiseer deze drumcirkels als zeker zo’n 15 jaar en de laatste jaren in Zevenkamp Rotterdam en vooral de laatste 3 jaar heeft de definitieve vorm van de drumcirkel zich gevormd.

Tijdens onze drumcirkels in Zevenkamp drummen we non stop zo’n 70 tot 85 minuten non-stop. Door dit te doen kom je in een diepe staat van trance, komt door de herhaling van handelen en de herhaling van het ritme. Het ritme fluctueert, het is dan snel, dan langzaam, soms druk, soms helder en open, simpel misschien, of beter: eenvoudig, maar het gaat maar door. Door de beweging, de handeling, de actie in combinatie met het geluid van de drums (er worden ook alleen zogenaamde sjamanendrums gebruikt, die hebben een specifiek geluid wat ervoor zorgt dat een drumcirkel zijn magische geluid krijgt) kom je in die diepe trance. Zelfs als je niet meedrumt, maar slechts beweegt of zelfs alleen maar luistert naar het ritme en alle geluiden die dat met zich meebrengt, bereik je die diepe staat van trance.

In die staat van trance maak je contact met de bron. Het is alsof het in een kring samen drummen een vortex van geluid creërt, een wervelwind aangezwengeld door het ritme, die ons verbindt met de bron, met de stilte. Alsof we met onze lichamen in de cirkel zitten en met onze ziel in de bron. Tijd wordt al snel relatief.

Zolang drummen vergt training. Ik merk ook dat dit een vorm van sjamanisme beoefenen is, die echt gewoon training behoeft, zowel fysiek als mentaal. Je moet door een grens heen, meer dan 60 minuten non-stop drummen is een uitdaging, echter ik merk dat nieuwe deelnemers of mensen die een keer mee drummen, door de energie gepakt worden en ook gewoon dit hele uur-tot anderhalf uur, gewoon mee drummen.

Ik merk meer en meer dat deze vorm van de drumcirkel een diep tribaal effect heeft. Ik heb zelden zo’n oervorm ervaren, als het drummen in onze eigen drumcirkel. Hier draait het om drummen, zonder al te veel poespas. We beginnen met een klankmeditatie om de stilte te bereiken en vervolgens begint vanuit die stilte het ritme. Eerst zoekend en kalm om dan alle drums te versmelten in een hypnotiserend ritme, waarin iedereen zijn rol vindt en/of pakt.

Door dit versmeltende ritme is iedereen ook één. Versmolten met elkaar, versmolten met het ritme, versmolten met de bron. Het is een unieke ervaring en elke keer is het ritme anders. De energie van de deelnemers versmelt ook. De één geeft de ander ontvangt en zo worden onze energetische lichamen gebalanceerd.

De drumcirkel is een onderschat middel om contact te maken met de bron. Het is voor iedereen mogelijk, maar het vereist dus wel wat training, begleiding en toewijding. Het is meer dan alleen maar samen wat op een trommeltje slaan.

De Zevenkampse DrumCirkel, elke maand in het Groene Stekkie Zevenkamp Rotterdam. Zie voor data, de agenda op deze pagina of ga naar de YslashY pagina op Hipsy

Voor opnames van deze drumcirkel ga naar het YslashY album DrumCircles op Bandcamp.

Voor de Stilte

Geplaatst op door

Er is stilte. Stilte is nodig. Stilte is nodig om jezelf te herstellen, te verbinden met het hogere in de natuur en in jezelf. Zoals ik schreef in mijn vorige blog. Maar in dit blog is het tijd voor het geluid voor die stilte. Ik was gisteren bij één van mijn patienten, hij lag er slecht bij, volledig hulpbehoevend en hij lag in de stilte.

Het drong op dat moment tot mij door dat als je zo hulpbehoevend bent, niets zelf kunt en je in eenzame stilte op een kamer ligt, dat die stilte juist niet helend is. Die stilte biedt dan een soort vacuum, of erger nog, een ruimte zonder grenzen, een ruimte waarin je kan verdwalen en waarin je jezelf kwijt raakt. Het is een ruimte zonder tijd en zonder plaats. Er is niets wat je aan een tijd kan herinneren, of aan een plaats. Zou het daarom zijn dat veel patienten die er slecht bij liggen en volledig hulpbehoevend zijn, delirant raken tijdens een opname. Er is vooral in de nacht, die ellendige stilte, die tijd en plaats verdrijft. Een vacuum biedt ruimte voor alles. Een vacuum zuigt alles op. En dan kan het gemakkelijk dat beelden, herinneringen en geluiden een eigen leven gaan leiden.

Als kind had ik last van slapeloze nachten. Ik lag ook in stilte. En in die stilte kwamen er allerlei gedachten in mij op. Het kwam regelmatig voor dat mijn hersenen overuren maakten, ik beleefde allerlei avonturen in wakkere dromen en daarnaast was er in dat vacuum van de stilte en donker ook genoeg ruimte om allerlei angsten te laten groeien. Ik werd steeds banger in het donker, totdat ik als tiener de radio gewoon aanhield als ik ging slapen en ging luisteren naar de gesprekken op Hilversum 1 (later Radio 1).

Bij die patient realiseerde ik me dat geluid een houvast biedt. Waar stilte je in contact brengt met het eeuwige en het oneindige, brengt geluid je in het hier en nu. En soms is dat gewoon nodig. Ik open mijn meditaties graag met een klank van een klankschaal of een tingsha, het brengt de deelnemers meteen in het hier en nu. Het is dan een soort herinnering, alsof de klank zegt: “je bent hier en nu”.

Een klank is tijdelijk. Een klank sterft uit. Een woord verdwijnt als het gesproken is, een zin lost op als hij gezegd is. De energie echter blijft. De herinnering. Die sterft pas uit als de herinnering vergeten wordt. Dat kan snel zijn, hij kan echter ook doorgegeven worden van generatie op generatie. Klank is een energie. Een sterke energie. Vele vijftigers en zestigers en ook de nog ouderen, kunnen zich vast nog wel muziekstukken herinneren vanuit hun prille jeugd. En sommigen, misschien zelfs wel velen, geven die herinneringen aan die muziek door aan hun kinderen en die kinderen vertellen hun kinderen weer, dat opa en oma zo genoten van die en die muziek. Maar eens houdt dat op. Dat maakt muziek sterfelijk. Maar deze muziek, deze klanken, kunnen alleen bestaan als er een stilte is waarin ze zich kunnen vormen en zich kunnen laten klinken.

We dwalen af. Terug naar de energie en dat klank je in het hier en nu zet. Als klank je in het hier en nu zet, gewoon doordat de klank er is, zal het mensen eraan herinneren waar ze zijn. Waarom zetten verpleegkundigen de radio uit bij patienten als ze alleen in een donkere kamer liggen? Zijn ze zich bewust van het vacuum van de stilte wat allerlei gedachten en spoken kan aantrekken (met spoken bedoel ik hier negatieve, enge en beladen herinneringen) en die zich enorm kunnen ontplooien in dit vacuum. In een vacuum wordt immers alles groot. Stilte in de nacht is een groot goed. Echter niet altijd. Soms is er klank nodig. Soms moet er iets zijn wat je weer neerzet in het hier en nu. De radio. Een muziekje. De klank van een klankschaal of gong. Het hoeft niet overheersend te zijn, maar wel aanwezig.

Als de stilte het goddelijke is, dan is klank de verbinding. Klank dat ontstaat in die absolute stilte en ons verbindt met de stilte waaruit het voortkomt met de aarde waar we op staan en leven. Als stilte bestaat achter het geluid, dan bestaat geluid voor de stilte. Geluid als brug tussen ons en het goddelijke. Geluid als tijd en plaats in een groot onmetelijk tijdloos iets. Geluid als houvast.

Ik heb bij deze patient meditatieve muziek afgespeeld en je voelde dat de energie in de kamer veranderde. Er gebeurde iets wat een herinnering maakte. In ieder geval voor mij en ik hoop ook voor de patient. Stilte is mooi. Maar je kan er pas echt van genieten als je het geluid ervoor gehoord hebt.

Hangend boven het universum

Geplaatst op door

In het Sjamanisme wordt er gebruik gemaakt van de boom des levens. Er zijn natuurlijk vele vormen van deze boom, maar gangbaar is de symboliek van deze boom dat zijn wortels in de beneden wereld: de wereld van hetgeen geweest is rusten, de stam is de middenwereld, het hier en nu en de kruin/de takken en de bladeren in de bovenwereld: de wereld van het ongeschapene, het abstracte, de wereld van potentie, de wereld van dromen. In de benedenwereld leven de spirits van de voorouders, de totem en krachtdieren en in de bovenwereld de spirits die nog geen vorm hebben gekregen. In de beneden wereld is de tijd geweest en in de bovenwereld moet de tijd nog komen.

In de middenwereld is er tijd zoals we die kennen, in de benedenwereld is de tijd geweest en in de bovenwereld moet de tijd nog komen. In de benedenwereld is ook een vorm geweest, een beeld, een herinnering en in de bovenwereld moet de tijd nog komen, net zoals de vorm. De benedenwereld is de wereld van herinnering, de bovenwereld is de wereld van de droom.

Waarom is er deze boom? Deze boom is er om door te reizen. In trance. Een trance die kan worden opgewekt door ritme, ritme gemaakt door bijvoorbeeld een drum. Of door beweging. Of door zang. Of door andere geluiden of ritmes. Het is een techniek die aangeboren is of geleerd is. Wat een mens wel nodig heeft is verbeeldingskracht en het diepe geloof in dromen. Erkennen dat er andere werelden zijn, buiten de onze.

Waarom schrijf ik dit? Welnu om het volgende. Tijdens een training was ik in trance voor mijn medecursist en reisde ik met haar door de boom, op zoek naar een antwoord op haar vraag, we reisden door de diverse werelden (die visies ga ik nu helaas onthouden) totdat we samen terechtkwamen in de wortels en hier op gingen zitten. Onder ons was het universum. Een oneindige ruimte zonder bodem of horizon, vol met sterren. Eindeloos. Door de grond, de bodem, via de wortels hadden we de top van het universum bereikt. Ergens voelde ik dat de takken ergens in dit zelfde universum uitkwamen. Het universum voelde als een zee aan, waarin aan de oppervlakte de vormen langzaam naar de bodem zakten en al hun vorm en tijd kwijt raakten. Het is als de beschrijving van het Rijk van Olokun. Olokun de zeegod waarvan niet duidelijk is of het een man of vrouw is, waarschijnlijk is Olokun het gewoon beide. Die diepzee, waarin geen licht is en waar alles zijn vorm en indentiteit verliest. Dit universum waarin ik met mijn medecursist inkeek was die diepzee.

Tijdens de reizen van YslashY maken we gebruik van het Wiel van de Groene Moeder en het Wiel van de Vurige Vader, wielen van schepping, waarin in het één de vorm en in de ander de energie centraal staat. Beiden zijn voortgekomen uit het DodenWiel, het wiel wat de reis van de ziel door het dodenrijk symboliseert. In het DodenWiel reist de ziel naar de Bron, in het Wiel van de Moeder en in het Wiel van de Vader, vertrekt het eruit. De Bron is het begin en het eind. De Bron is het grote Niets, het grote Al, waarin alles bezonken en verborgen ligt. Het is die Bron waaruit wij kracht en wijsheid kunnen putten, mits we er ons mee kunnen verbinden. Dat moment waarop ik met mijn medecursist op die wortel zaten boven het universum, voelde als zo’n moment. Diep en intens. Ik voelde me klein en nederig.

Afgelopen wintermaanden heb ik met een burn-out thuis gezeten. De eerste maanden heb ik me laten gaan in lamlendigheid om zo de vermoeidheid kwijt te raken en de laatste drie maanden heb ik mij verbonden met de bron, middels klank en meditatie. Soms urenlang. Zo heb ik de kracht teruggevonden, om weer terug in het maatschappelijk en ook beroepsmatige leven te komen. Anders. Het contact met de bron had mij ook inzichten getoond en de moed/kracht om mijn leven te veranderen. Door gebruik te maken van oude technieken, soms met moderne middelen, heb ik elke dag dit contact gemaakt. Heb ik vragen gesteld, de beelden die ik ontving tot mij genomen en deze tijdens wandelingen laten bezinken. Ik heb mijzelf ook vragen gesteld. Die vragen heb ik gebundeld in mijn boek Wielen van Manifestatie en Transformatie, want uiteindelijk heb ik mijzelf opnieuw gemanifesteerd en vervolgens heb ik mijn leven getransformeerd.

Toen ik de arbodienst van mijn werkgever mededeelde dat ik weer klaar was voor het werk, werd mij verteld dat ik dat snel voor elkaar had. In totaal heb ik zo’n zes maanden thuis gezeten. Zelf vind ik dat meer dan genoeg, maar ik leer dat veel mensen meer tijd nodig hebben en dat veel mensen er ook niet helemaal uitkomen. Ik wel. Zo voelt het. Ik voel me levenslustig en zie het leven met een andere bril tegemoet. Ik voel minder geldingsdrang, dit komt mede door de kracht die ik in die bron heb gevonden. Dat is zo’n sterke kracht, die wil ik niet eens delen met mensen die daar niet klaar voor zijn, of die het soms enigzins lacherig op reageren.

En eigenlijk toen ik op die wortel zat met die medecursist, werd mij dit allemaal duidelijk. Ik keek in iets zo betoverends krachtig, iets heel ongrijpbaars. Iets groots en sterks wat tegelijker tijd nietig en teder was, dat je het alleen met hen moet delen, die het willen begrijpen en dit op waarde weten te schatten.

Tijdens een wandeling zag ik deze boom en de schaduw ervan in het water. Het lijkt net alsof de boom hangt boven het universum. Daarom deze foto. Als illustratie van de Boom met de Wortel hangend boven het Universum.

Als de Tijd Stilstaat

Geplaatst op door

“Stilte is niet de afwezigheid van iets, maar de aanwezigheid van alles”
-Gordon Hempton

Tijdens een les die ik ooit gaf in het teken van het DodenWiel, hadden we nog een kwartiertje over. Het was kwart voor tien en de les duurde tot tien uur. Ik besloot een korte klankmeditatie te houden met mijn favouriete klankschaal. Dat is een middelgrote klankschaal, waarvan de klank heel lang aanhoudt en daardoor zich erg goed leent voor klankmeditaties. Ik begon de klankschaal aan te slaan en sprak een tekst uit, waarin ik de cursisten naar de stilte achter het geluid bracht. Een serene stilte kwam over ons heen en ik voelde dat het mij gelukt was, om de deelnemers naar die stilte achter het geluid te brengen. Ik sloot de klankmeditatie af met afsluitende tekst en opende mijn ogen. Het was elf uur. We waren bijna anderhalf uur in diepe meditatie, in diepe rust geweest.

De vraag die zich nu opdient is nu: verliep de tijd nu traag of verliep de tijd nu juist snel. Door de tijd te vertragen, versnelde hij ten opzichte van de reguliere klok en ging de kloktijd juist sneller. Echter door het vertragen hadden we allemaal het idee gehad, dat we ons gedurende de tijd van de klankmeditatie buiten de tijd hadden bevonden. Waar waren we dan geweest?

In mijn beleving is er zoiets als een oerbron. Een plek waar de schepping nog abstract is en slechts een potentie. Een plek waar niets gelijk aan alles is, alleen nog niet gemanifesteerd. Of de zaken daar al eerder zijn gemanifesteerd en weer teruggekeerd zijn naar die bron, af slechts de potentie tot een idee of plan zijn of gewoon latent wachten zonder dat het beseft dat er is. Het is de plaats van dromen voordat zij zich manifesteren.

Als wij ons kunnen verbinden met deze bron, dan kunnen we onze essentie opladen met deze potentie, deze scheppende en tevens passieve energie. Dan zijn we even terug in het stadium dat we niet bestaan, dan bevinden wij ons in het domein van de droom en kunnen we ons verbinden met zowel de scheppende als de niet-scheppende energie, dan verbinden we ons met iets wat je goddelijk zou kunnen noemen. Een oer energie die zich bevindt in het luchtledige en zich pas kan manifesteren als het tijd en ruimte krijgt in de vorm van ons zijn.

Elke week ben ik nu bezig om geluidsstukken op te nemen voor het YslashY album Relaxation Moments en iedere keer weer merk ik dat ik mij bevindt in die ruimte van stilte, in die aanwezigheid van Alles. Tijdens het maken van de nummers, maar vooral ook tijdens het terugluisteren, wat ik meestal doe terwijl ik in kleermakers houding op mijn meditatie kussen zit voor mijn speakers. Soms ook met een doek over mijn hoofd heen, om me zo fysiek ook af te sluiten voor de wereld van het hier en nu.

Het blijft een bijzondere ervaring, keer op keer weer. Ik merk dat het mij enorm helpt om het leven van alledag tegemoet te treden. Het helpt mij om te relativeren. Het helpt mij om zaken in perspectief te zien en ik merk dat ik het in contact zijn met het goddelijke, bijna dieper en levendiger ervaar als het leven in het hier en nu.

Ik merk dat het voor mij ook een zo’n kostbare en dierbare ervaring is, dat ik die eigenlijk niet eens wil promoten aan mensen die er niet klaar voor zijn. Het is een ervaring die het niet verdient om door onwetenden te worden afgewezen. Voor wie doe ik het dan? Met name voor mezelf en voor mijn partner. En natuurlijk voor hen die het wel op waarde weten te schatten. Om toch wat aan promotie te doen. Probeer het eens uit. Ga op dat kussen in kleermakers houding zitten en luister eens die 20 minuten naar zo’n Relaxation Moment. Kijk en ervaar wat het met je doet. Laat het groeien.

klik hier voor een directe link naar het album Relaxation Moments

Generale Repetitie Sterven

Geplaatst op door

Gisteren hebben Rachel en ik een hele intieme doch indrukwekkend ritueel mogen uitvoeren. Een cliënt van mij is terminaal en komt waarschijnlijk binnen niet al te lange tijd te overlijden. Hij had mij een tijdje geleden gevraagd om met hem mee te denken over ceremoniele en rituele begeleiding bij zijn levenseinde.

Een eerste gesprek ging over ideeën en opvattingen over leven, ziek zijn en sterven. We hebben lang gesproken over euthanasie en palliatieve sedatie, dit in verband met de opkomende ongemakken en pijn, maar daarbij ook de liefde voor het leven niet buiten beschouwing gelaten.

Eén van de zaken die voortkwamen uit dit gesprek, was de behoefte om een soort generale repetitie sterven te ondergaan middels een trancereis/geleide meditatie door het DodenWiel, zoals ik dat zowel als Zielenman en met YslashY regelmatig verzorg. Het DodenWiel is een model wat ik geleerd heb van Linda Wormhoudt en wat een houvast en vorm gaf aan mijn gedachten die ik heb over de wereld van de dood. Het is een model wat kan helpen bij rouwverwerking en kan helpen met het eventueel communiceren met de mensen die in dit wiel verblijven.

Gisteren heeft deze generale plaatsgevonden en het was een enorm intense ervaring. We maken dit soort reizen vaker met mensen, met als doel vertrouwd te raken met dit wiel en om mensen in dit wiel te ontmoeten. Dit was nu een persoonlijke reis, een kennismaking, voor de cliënt met de wereld waar hij binnenkort naartoe gaat. Het gaat er niet om of het letterlijk zo gaat, het gaat om de verschillende fasen die de dood met zich meebrengt, voor zowel de persoon die naar deze wereld toereist als de mensen die achterblijven en door een rouw periode heen moeten.

Ik ga niet in op de details, maar het was een reis die op alle deelnemers indruk maakte en die ook voor inzichten en rust zorgde. Momenten van afscheid werden bewust beleefd, afscheid van lichaam en van geliefden. Het idee van niet-zijn werd ervaren en werd ervaren als vrede. Vooroudersschap werd ervaren als tijdloos, als iets wat er altijd al was. (zijn je kinderen er ook al, als tijd niet meer bestaat, als er geen vroeger geen nu en geen toekomst meer is)

Deze reis heeft veel gebracht. Ik zou het aanraden. Het helpt emoties en zaken uit te spreken voor het sterven in plaats van dat zaken blijven liggen tot na het sterven en daardoor niet meer uitgewisseld kunnen worden.

Nogmaals, ik/wij zijn dankbaar dat we dit hebben mogen verzorgen en ervaren

(ik zal later uiteenzetten hoe zo’n reis eruit ziet als ceremonie/ritueel)

Toewijding

Geplaatst op door

Ooit maakte ik noise. Experimentele muziek, die ik maakte met een basgitaar, bezemstelen, bamboo stokken en diverse andere gadgets. Regelmatig vertelde ik hierover en dan kreeg ik vaak de opmerking, “o maar eigenlijk kan ik dat ook” en ja dat laatste heb ik nooit ontkend. Echter die persoon heeft het niet gedaan.

Wat mensen vaak vergeten is de toewijding en de investering die een mens nodig heeft om zulke performances te maken, want ten eerste je moet het idee hebben. Het idee om een basgitaar met bezemstelen te bespelen. En een tweede is natuurlijk dat je voor zoiets ook een basgitaar nodig hebt. Nou ik kan je vertellen die kan je voor zo’n 100 euro wel vinden ergens op marktplaats. Het geluid van mijn basgitaar, werd bepaald door de effecten die erop aangesloten waren, een distortion (100 euro), een overdrive (100 euro), een digitale delay (100 euro) en een analoge delay (100 euro). Dit alles aan gesloten op een mengtafel met echo (125 euro), dan nog wat kabels (plus min 50 – 100 euro). Natuurlijk gebruikte ik ook nog mijn stem middels twee microfoons (40 euro) en die stonden op standaards 60 euro) plus kabels (25 euro). En dan niet te vergeten een loopstation (250 euro) en een uitgebreide digitale delay (250 euro). Nog wat adapters (100 euro).

Dus ja, iedereen kan doen wat ik deed, echter er was wel een investering in geld nodig van zo’n 1500 euro om alleen al de basis kit te verkijgen die ik gebruikte. Dan hebben we het nog niet over alle extra effecten die ik gebuikte, de akoestische instrumenten die ik er soms bij haalde, de podium atributen, de laptop en programatuur die ik gebruikte om opnames te maken om die vervolgens als promotie te gebruiken. De tijd die het koste om deze opnames te maken, het artwork te ontwerpen en de tijd die het koste om mijzelf op podia te krijgen, middels eindeloos zoeken, mailen, chatten en bellen.Dan nog de benzine om naar plaatsen zoals Berlijn, Groningen, Lille, Dresden te rijden en natuurlijk de auto om dit ook nog eens uit te voeren.Veel van mijn performances werden niet of nauwelijks vergoed, want dat is ook nog zo iets, in de muziekwereld is geld en goede vergoedingen zeldzaam. Je doet het, omdat je het leuk vind en je ervaart dat het je levensdoel is. (ik vergat nog tickets naar plaatsen zoals Lissabon en Istanboel).En dan nog de continue toevoer van creativiteit, je moet wel iedere keer iets nieuws verzinnen, onderwerpen, thema’s. Ik gebruikte thema’s uit de Santeria, Voodoo, Yoruba religie. Las enorm veel en mediteerde over de Orisha’s. Werkte schema’s uit, zocht geluidsfragmenten om de opnames en optredens meer verdieping en mystiek te geven.

En natuurlijk, ziek zijn is geen optie. Ziek zijn houdt in, dat optredens niet door kunnen gaan. Ik heb wel eens met bijna 40 graden koorts een opteden gegeven in Eindhoven. Ben er zelfs toen zelf naar toe gereden. Toewijding. Zonder dat kom je er niet.

Dus ja, iedereen kan het, maar je moet het er wel even voor over hebben.

Later ging ik meer akoestische zaken organiseren, eerst onder mijn eigen naam, later met Rachel onder de naam YslashY. Nog immer was het een levens doel. Nu eentje die ik deelde met Rachel. Echter voor de set van één basis set noise performance, koop je nauwelijks één gong. Er zijn zelfs klankschalen die je niet eens kan kopen voor een basis set noise performance. Ik denk dat de meeste mensen wel weten met wat voor sets Rachel en ik werken. Een drum van remo kost al gauw tegenwoordig gemiddeld 100 euro incl tas (misschien ondertussen zelfs meer) ik heb er de nodige. Muziek/Klanken maken is voor mij echt een levensdoel. Al mijn tijd en geld gaat erin. Want men vergeet dat ik elke dag zing, muziek maak, schrijf. (dan benoem ik niet eens alle trainingen, cursussen, workshops, congressen, boeken, ontmoetingen) Niet erg. Maar regelmatig krijg ik van mensen te horen, zou je daar niet van willen leven. O ja heel graag. Heel graag zelfs. Maar voor nu moeten we er nog gewoon hard bij werken. Dus hebben we gewoon twee of drie banen. In YslashY gaat steeds meer tijd zitten, gelukkig gaat die tijd zich ook steeds meer terugbetalen. En de reacties van de mensen die deelnemen aan onze events maken heel veel goed. In YslashY kunnen Rachel en ik heel veel kwijt. Onze creativiteit, onze spiritualiteit, ons idealisme, onze kennis over ontspanning en heling, onze drang naar avontuur….

YslashY is een manier van leven. En ik geloof steeds meer en meer dat mensen misschien wel denken, ‘o dat kan ik ook’, maar ik raak er steeds meer van overtuigd, dat ze dat wel mogen denken, maar dat dat gewoon helemaal niet waar is…

Gewoon, omdat ze het niet doen…