In het Sjamanisme wordt er gebruik gemaakt van de boom des levens. Er zijn natuurlijk vele vormen van deze boom, maar gangbaar is de symboliek van deze boom dat zijn wortels in de beneden wereld: de wereld van hetgeen geweest is rusten, de stam is de middenwereld, het hier en nu en de kruin/de takken en de bladeren in de bovenwereld: de wereld van het ongeschapene, het abstracte, de wereld van potentie, de wereld van dromen. In de benedenwereld leven de spirits van de voorouders, de totem en krachtdieren en in de bovenwereld de spirits die nog geen vorm hebben gekregen. In de beneden wereld is de tijd geweest en in de bovenwereld moet de tijd nog komen.

In de middenwereld is er tijd zoals we die kennen, in de benedenwereld is de tijd geweest en in de bovenwereld moet de tijd nog komen. In de benedenwereld is ook een vorm geweest, een beeld, een herinnering en in de bovenwereld moet de tijd nog komen, net zoals de vorm. De benedenwereld is de wereld van herinnering, de bovenwereld is de wereld van de droom.

Waarom is er deze boom? Deze boom is er om door te reizen. In trance. Een trance die kan worden opgewekt door ritme, ritme gemaakt door bijvoorbeeld een drum. Of door beweging. Of door zang. Of door andere geluiden of ritmes. Het is een techniek die aangeboren is of geleerd is. Wat een mens wel nodig heeft is verbeeldingskracht en het diepe geloof in dromen. Erkennen dat er andere werelden zijn, buiten de onze.

Waarom schrijf ik dit? Welnu om het volgende. Tijdens een training was ik in trance voor mijn medecursist en reisde ik met haar door de boom, op zoek naar een antwoord op haar vraag, we reisden door de diverse werelden (die visies ga ik nu helaas onthouden) totdat we samen terechtkwamen in de wortels en hier op gingen zitten. Onder ons was het universum. Een oneindige ruimte zonder bodem of horizon, vol met sterren. Eindeloos. Door de grond, de bodem, via de wortels hadden we de top van het universum bereikt. Ergens voelde ik dat de takken ergens in dit zelfde universum uitkwamen. Het universum voelde als een zee aan, waarin aan de oppervlakte de vormen langzaam naar de bodem zakten en al hun vorm en tijd kwijt raakten. Het is als de beschrijving van het Rijk van Olokun. Olokun de zeegod waarvan niet duidelijk is of het een man of vrouw is, waarschijnlijk is Olokun het gewoon beide. Die diepzee, waarin geen licht is en waar alles zijn vorm en indentiteit verliest. Dit universum waarin ik met mijn medecursist inkeek was die diepzee.

Tijdens de reizen van YslashY maken we gebruik van het Wiel van de Groene Moeder en het Wiel van de Vurige Vader, wielen van schepping, waarin in het één de vorm en in de ander de energie centraal staat. Beiden zijn voortgekomen uit het DodenWiel, het wiel wat de reis van de ziel door het dodenrijk symboliseert. In het DodenWiel reist de ziel naar de Bron, in het Wiel van de Moeder en in het Wiel van de Vader, vertrekt het eruit. De Bron is het begin en het eind. De Bron is het grote Niets, het grote Al, waarin alles bezonken en verborgen ligt. Het is die Bron waaruit wij kracht en wijsheid kunnen putten, mits we er ons mee kunnen verbinden. Dat moment waarop ik met mijn medecursist op die wortel zaten boven het universum, voelde als zo’n moment. Diep en intens. Ik voelde me klein en nederig.

Afgelopen wintermaanden heb ik met een burn-out thuis gezeten. De eerste maanden heb ik me laten gaan in lamlendigheid om zo de vermoeidheid kwijt te raken en de laatste drie maanden heb ik mij verbonden met de bron, middels klank en meditatie. Soms urenlang. Zo heb ik de kracht teruggevonden, om weer terug in het maatschappelijk en ook beroepsmatige leven te komen. Anders. Het contact met de bron had mij ook inzichten getoond en de moed/kracht om mijn leven te veranderen. Door gebruik te maken van oude technieken, soms met moderne middelen, heb ik elke dag dit contact gemaakt. Heb ik vragen gesteld, de beelden die ik ontving tot mij genomen en deze tijdens wandelingen laten bezinken. Ik heb mijzelf ook vragen gesteld. Die vragen heb ik gebundeld in mijn boek Wielen van Manifestatie en Transformatie, want uiteindelijk heb ik mijzelf opnieuw gemanifesteerd en vervolgens heb ik mijn leven getransformeerd.

Toen ik de arbodienst van mijn werkgever mededeelde dat ik weer klaar was voor het werk, werd mij verteld dat ik dat snel voor elkaar had. In totaal heb ik zo’n zes maanden thuis gezeten. Zelf vind ik dat meer dan genoeg, maar ik leer dat veel mensen meer tijd nodig hebben en dat veel mensen er ook niet helemaal uitkomen. Ik wel. Zo voelt het. Ik voel me levenslustig en zie het leven met een andere bril tegemoet. Ik voel minder geldingsdrang, dit komt mede door de kracht die ik in die bron heb gevonden. Dat is zo’n sterke kracht, die wil ik niet eens delen met mensen die daar niet klaar voor zijn, of die het soms enigzins lacherig op reageren.

En eigenlijk toen ik op die wortel zat met die medecursist, werd mij dit allemaal duidelijk. Ik keek in iets zo betoverends krachtig, iets heel ongrijpbaars. Iets groots en sterks wat tegelijker tijd nietig en teder was, dat je het alleen met hen moet delen, die het willen begrijpen en dit op waarde weten te schatten.

Tijdens een wandeling zag ik deze boom en de schaduw ervan in het water. Het lijkt net alsof de boom hangt boven het universum. Daarom deze foto. Als illustratie van de Boom met de Wortel hangend boven het Universum.