Visies op leven en dood. In de zorg hebben we het er eigenlijk niet veel over en ik vraag me ook af, of er in de zorg überhaupt aandacht voor is. Gisteren met een collega hier uitgebreid over gesproken in het kader van een niet reanimeren beleid bij een islamitische patiënt. Dat ligt bij alle partijen gevoelig en daar dient secuur mee omgegaan te worden.

Ook als rouw en stervensbegeleider met een sjamanistische of andere spirituele achtergrond is het een uitdaging om rekening te houden met de levensovertuiging van de cliënt. Visies op de reis van de ziel of een visie wat nu precies leven en dood inhoudt, zijn zaken die op het moment van realisatie ineens een totaal andere vorm of betekenis kunnen krijgen.

Niet alleen bij mensen met een islamitische achtergrond, maar ook bij veel mensen van een christelijke achtergrond en soms ook mensen met een diep spirituele overtuiging, ligt een niet reanimeren gevoelig. Het is in de ogen van deze mensen niet aan de mens maar aan god of het universum, die beslist of een leven eindigt.

De discussie die ontstond met deze collega, was of het reanimeren niet tegen gods wil ingaat, daar de mens in kwestie overleden is en door het reanimatie team wordt teruggehaald. Boeiende ethische discussie. Wie dirigeert het concert des levens?

Ik grap wel eens dat als ik dood ga en mijn ziel toch inene voor de heilige petrus staat, hij mij wel even duidelijk maakt dat ik jarenlang het grote plan gods door de war heb gemaakt, door vele mensen van de doodslijst van de heer af te halen. (ik heb in de jaren dat ik op de CCU in Breda werkte de nodige reanimaties mogen beleven, soms twee achter elkaar)

Want dat blijft reanimeren. Je haalt dode mensen terug. Toen ik dit ooit met mijn eigen vader besprak (die had terminaal longkanker), zei ik hem: “soms opent de natuur een deur naar de dood en dan moet je daar gewoon doorgaan” Mensen die in een reanimatie setting terechtkomen, komen daarin terecht door een reden. Soms is dat makkelijk te verhelpen, vaak ook niet. En een niet reanimeren verklaring wordt vaak afgesproken als het lichaam zoveel onderliggend lijden heeft, dat reanimeren vaak alleen maar leidt tot meer lijden of dat het geen zin heeft.

Maar het is een ieders keuze. Zo zijn er lichamelijk en geestelijk gezonde mensen die gewoon sowieso niet gereanimeerd willen worden (daar neig ik steeds meer toe) en mensen die absoluut altijd gereanimeerd willen worden, ongeacht hun geestelijke en lichamelijke staat. Het gesprek hierover dient altijd secuur, open, duidelijk en met respect gevoerd te worden.

Gesprekken over de dood (wel of niet reanimeren) zijn gesprekken die regelmatig de grenzen van onze ethiek bereiken. Het is een uitdaging om daar secuur mee om te gaan…

(lees mijn boek ALS HET LICHT UITGAAT, voor verhalen over mijn ervaringen met patiënten en dood)

Is onze moderne manier van leven zo beschaafd? Ik krijg steeds meer het idee van niet. Wat is beschaving? Een wereld waarin de bevolking ongezond gemanipuleerd eten eet, waarin we gedwongen worden te werken voor een loon wat nauwelijks voorziet in de kosten van het leven.

Een maatschappij waarin de lucht, het water en de grond steeds giftiger worden. Een maatschappij waarin grond alleen maar iets waard is als er geld aan verdiend kan worden.

Een maatschappij waarin stress de ene na de andere ziekte veroorzaakt en een gros van de mensheid ongelukkig of depressief is. Een maatschappij waar eenzaamheid een steeds groter probleem wordt en de zorg voor de ouderen eigenlijk niet meer mogelijk is.

Is dat een beschaafde wereld. Ik denk soms dat we de wereld met een lege bril bekijken (blank betekend leeg en blijkbaar zijn veel witte mensen trots op die titel) en dat we denken dat onze manier van leven de enige juiste is. Gesterkt door een dominante totalitaire religie zoals het christendom, zijn we daar inderdaad steeds meer van overtuigd.

Feit is dat deze maatschappij ons op vele manieren ziek maakt. Wetenschap is heilig, ook al is er genoeg wat niet wetenschappelijk bewezen kan worden, wetenschap is de richtlijn geworden. Natuulijk hebben we veel te danken aan de wetenschap, maar net als met zoveel dingen, is de wetenschap zowel een vloek als een zegen.

In de gezondheidszorg is het leidend. Dat dezelfde wetenschappelijke gezondheidszorg voor een enorme vervuilende plasticberg zorgt, ach daar hebben we het niet over. Dat alle medicatie resten die we uitplassen en uitpoepen in het water terechtkomen en de natuur aantasten (antidepressiva zorgen ervoor dat vissen de lust tot paren verliezen, dat door hormonen vissen hormonaal ontregeld raken of dat door resten antibiotica bacteriën in het water resistent worden – slechts een klein voorbeeld). Onze wetenschappelijke medische wetenschap maakt aan de voorkant beter en aan de achterkant ziek.

Daarnaast is onze medische wetenschap vooral bezig met symptoom bestrijding, vaak worden de verschijnselen behandeld en niet de oorzaak. Natuulijk niet, want aan die oorzaak wordt geld verdient.

Onze maatschappij is ziek en heeft nauwelijks meer enige vorm van zelfreflectie. Dat maakt hem jammer genoeg nog zieker.

Een oplossing zie ik echter helaas nog niet.

Schaduwwerk is een populair begrip. Ik lees regelmatig over mensen die schaduwwerk doen, echter wat ze er precies mee bedoelen is mij vaak onduidelijk. Schaduwwerk werkt met die kanten van het zelf, die verborgen zijn of blijven in de schaduw. Vaak gaat men ervan uit dat deze kanten uit diezelfde schaduw gehaald dienen te worden om dan in positieve zin gebruikt te worden. Dit is een mooi voornemen. Het doet me denken aan de kaart ‘Kracht’ uit de Tarot. In de oorspronkelijke nummering is dit kaart 11 en 11 kunnen we lezen als ik en ik – ik tegen ik – ik met ik. Het idee is natuurlijk prachtig. Je temt het beest in jezelf en laat het voor je werken. Die eigenschappen die je weg naar vervulling in de weg staan, ga je juist inzetten om die weg nog beter op te gaan.

De realiteit is soms echter wat weerbarstiger. Tijdens een oefening dit jaar tijdens een training, gingen we op zoek naar die schaduwkant, die kant die verborgen in onszelf zit, bewust of onbewust. Het werd de oefening van de Zwarte Slang genoemd, in een trance moesten we op zoek gaan naar de Zwarte Slang die verborgen zit in ons, oftewel op zoek naar die schaduw in onszelf.

Mijn Zwarte Slang kwam al vlug tevoorschijn. Er waren mensen in de groep die als volleerde tv indianen aan het ronddansen waren en dito geluiden maken, hard stampend op de grond, lieten ze een kant zien, die we bij elke oefening zagen. Welke oefening we ook deden, zij deden hun ding op dezelfde manier, fonetisch gillen en stampend ronddansen. Hun goed recht overigens, iedereen heeft zijn eigen methode, echter mijn Zwarte Slang kan daar niet tegen en bestempeld deze mensen als aanstellers en ergert zich daar dood aan. Mijn Zwarte Slang wilde ze te lijf gaan. Uitschelden. Een diep gevoel van haat en geweld kwam over mij heen. Ik voelde me veranderen. Uit voorzorg heb ik mezelf uit trance gehaald en heb ik mijn Zwarte Slang weer teruggebracht naar waar hij was.

Ik heb deze kant van mij al lang geleden gezien en ik weet dat hij in mij zit. Vind ik dat erg, regelmatig wel. Ik weet ook hoe ik deze eigenschap van mij kan inzetten en ik weet ook wanneer hij de kop op kan steken. Ik heb vervelende dingen gedaan onder invloed van deze eigenschap, van deze Zwarte Slang. Is dit dan een zogenaamde negatieve eigenschap? In zekere zin wel, vaak brengt hij chaos, verwarring, onbegrip en na afloop verdriet. In positieve zin zou je kunnen zeggen, dat deze Zwarte Slang mij de vechtlust levert die ik zo af en toe nodig heb.

Wat ik zelf tijdens deze oefening heb geleerd, is dat je voorzichtig moet zijn, met het opwekken van een Zwarte Slang. Veel mensen hebben deze natuurlijk, maar soms kan deze Slang ook daadwerkelijk gevaarlijk zijn voor zowel de cliënt als de sjamaan/heks/schaduwwerker die hem oproept of laat oproepen. Weet wat je doet, is mijn devies. Zelf werk ik regelmatig met mensen die in andere realiteiten verblijven en daardoor erg agressief kunnen zijn. Schaduwwerk is secuur werk, waar je een hoge mate van menselijk en geestelijk inzicht nodig hebt. Er zijn mensen die niet zoals ik, die Zwarte Slang in toom kunnen houden. En dan moet je weten wat je moet doen.

In mijn boek Abattoir Rouge vertel ik over het gevecht met mijn Zwarte Slang en beschrijf ik hoe men hun donkere schaduw op diverse manieren kan inzetten. Dit boek is te bestellen via amazon.nl.

Zo’n anderhalf jaar geleden had ik een gesprek met een mede RunenLeraar en we hadden het over Vaderlijke energie en Suriname en nog wat van die zaken. Deze OerLimburger raadde me het boek VADER AARDE en de Aardse Taal aan, een boek over een man die naar Suriname gaat om te leren met de Aarde te praten. Het boek was moeilijk te krijgen en na wat zoeken, vond ik een betaalbaar exemplaar, bestelde het en zette het in mijn kast voor later.

Ik werk ook als verpleegkundige in een Ziekenhuis, in de nabijheid van Amsterdam en bij ons op de de afdeling werd een bekende zanger opgenomen. Het ging niet goed met hem en hij verbleef tot aan zijn dood bij ons. Deze zanger woonde aan de andere kant van Amsterdam en kwam op onze afdeling terecht, omdat er in zijn eigen ziekenhuis op dat moment geen plek was. Ik kende deze zanger van naam, maar was nooit echt groot fan van zijn muziek. Hij was enige jaren jonger als ik en zijn hits had hij toen ik net klaar was met school. Ik kon nog wel herinneren dat ik hem heb zien optreden bij Countdown, een muziekprogramma, toonaangevend, op Veronica, voordat deze commercieel ging.

De moeder van mijn dochters had één of meerdere singles van deze zanger en vond de muziek leuk, mijn huidige partner, Rachel, was naar zijn afscheidsconcert geweest, dus ik had de naam wel eens horen vallen en had ook wel wat verhalen gehoord. Hij was een bekende in de Inheemse Surinaamse gemeenschap en was ook regelmatig op Kwaku aanwezig op de inheemse dag.

Enige vrienden en kennissen uit de Surinaams Inheemse gemeenschap kenden hem goed, dat wist ik en dat maakte dat ik ook wel nieuwsgierig naar de man werd. Enige keren heb ik de zorg voor hem gehad en op rustige momenten heb ik hem wel eens opgezocht. Ik heb een paar keer tijdens rustige diensten bij hem aan tafel gezeten (communicatie ging heel lastig) en hebben we met handen en voeten gesprekken gevoerd. Wat mij opviel is dat hij erg geïnteresseerd was in anderen en ook al gingen de gesprekken van de hak op de tak, we spraken toch gepassioneerd over muziek, de sambura en de nodige vluchtige actuele zaken die nodig waren voor de dagelijkse zorg. Een paar keer ben ik met hem over de afdeling gelopen. Helaas was hij erg ziek en heeft hij de afdeling niet levend verlaten.

Op het INGI DEY festival in Hoogvliet kwam ik twee vriendinnen tegen, de één was familie van deze man geweest, de ander een goede vriendin. Toen ik hen vertelde dat ik voor hem gezorgd had, werden ze beiden heel gelukkig. Ze vonden het mooi en waren gerustgesteld dat ik er voor hem was geweest. Dit was in de ogen van beiden geen toeval geweest en ze waren diep ontroerd, dat zag ik in hun ogen. Dit raakte me diep.

Vandaag stond ik voor mijn boekenkast in mijn woonkamer, waar wat boeken staan, de meesten staan boven in mijn bibliotheek. Ik zocht eigenlijk iets anders, weet niet eens meer wat, toen mijn oog op VADER AARDE viel. Ik pakte het uit de boekenkast en begon het te lezen. Het ging inderdaad over een witte Nederlander die naar Suriname ging om bij de Marrons te leren contact te maken met de taal van de aarde. Aldaar leert hij van Mama te luisteren en te herkennen, iets wat hem moeilijk afgaat.

Hij krijgt van een man in paramaribo het recept van de niersteenvergruizer, de namen van zeven kruiden die daarvoor nodig zijn. De man zegt hem ook dat de gemeenschap van Mama die kwijt is geraakt. Later vindt een meisje in een dorp nabij het dorp van Mama kruiden die nieuw voor haar zijn. Een oude man uit een ander dorp herkent de kruiden als de niersteenvergruizer en dan toont de hoofdpersoon, de schrijver van het boek, zijn papiertje met de namen van deze kruiden. Mama en de andere dorpsgenoten zien dit als een boodschap van Gadu. Hij vraagt haar hoe ze dat zo zeker weet. Zij zegt hem, het is toch gebeurt, dus is het toch waar….

De hoofdpersoon moet dit accepteren. Als het gebeurt is het waar. Geen speld tussen te krijgen, eenvoudig en simpel en waarom is dit dan zo moeilijk te accepteren. Datzelfde dilemma heb ik nu. Het ziekenhuis in Amsterdam was vol, zanger komt naar het ziekenhuis waar ik werk. Ik zorg voor hem. Ik heb vrienden en kennissen die hem kennen, die blij zijn dat ik voor hem heb gezorgd en nu lees ik dit in een boek over Suriname. Accepteer dat het is zoals het is. Als het gebeurt is het waar.

Het is een leerproces om zo naar het leven te kijken. Zien wat er gebeurt en zien wat het wil zeggen. Zo herken je het proces. Durf te zeggen dat mijn vriend de RunenLeraar dit boek met een hogere reden aanraadde, dat ik het inderdaad moest kopen. Dat het voorbestemd was dat de zanger naar mijn ziekenhuis kwam, omdat ik hem moest ontmoeten, omdat dit moest gebeuren. Dat ik het boek juist vandaag pak om te lezen wat ik moest lezen. En ja!, het is gebeurd. Dus het is waar.

Deze ervaring kwam zo diep bij mij binnen, dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg.

Hoe de liefde voor een Godin, een magische verre diepe vriendschap tot stand kwam. Zo’n 100 jaar geleden..ik overdrijf, het zijn er zo’n klein 20 (het lijkt zo lang geleden, een fase uit een ander leven zelfs), bracht ik mijn eerste Kristus Kut release ‘I’ uit, met daarop een nummer met nummer over de Orisha Oya, getiteld ’the Thief of Life’ verwijzend naar het aspect van Oya wat de ziel van de mens meeneemt op zijn laatste ademzucht. Gezegd wordt dat de ziel van de mens met zijn laatste uitademing op de wind van Oya meereist naar haar dodenrijk, want daar is zij immers de koningin van.

Er leefde toen in Cadwell NC USA een buikdanseres die dit nummer al snel te horen kreeg. Ik weet niet eens meer hoe of wat, maar ze hoorde het en raakte er in de ban van. Zij had net zoals ik ook iets met Oya. Ze zocht contact met mij, of had ze dit al en wist ze daardoor van dit nummer, ik weet het niet meer. Het waren de dagen van Myspace en het nummer heeft een tijdje in mijn speler gestaan.

Ze heeft op dit nummer buikdansen uitgevoerd en daar begon onze conversatie mee, Oya en buikdansen. We waren in die tijd allebei wat ruig, al vertelden we elkaar dat we vroeger nog ruiger waren. Door de jaren heen wisselden we ervaringen uit over het leven en deelden we het nodige lief en leed. Zij had grote bewondering voor hoe ik van Kristus Kut transformeerde naar de helende mens die ik nu ben. Als dank heeft zij mij ooit stenen opgestuurd, die nu in de Bezemsprongringen van Rachel en mij zitten. (de stenen zijn van een vriendin van mij, de ringen zijn gemaakt door een vriendin van Rachel, het perfecte trouwsymbool)

We chatten nog immer regelmatig en we bellen soms ook. Ook zij is getransformeerd, van moeder tot grootmoeder, van wildebras tot verzorgende. En ook zij is zich gaan verdiepen in de kunst van het helen. Via Reiki kwam zij tot de helende aspecten van klank. En nu komt het: Haar eerste release met helende klanken zal gemanifesteerd worden met een plek op mijn netlabel www.hetdonkseoog.bandcamp.com . De tracks staan er al op, we zijn nu bezig met het artwork en zodra dat klaar is, laat ik het op de wereld los. Ik vind het magisch dat zij mij het vertrouwen geeft, dat ik goed met haar tracks zal omgaan. Daarnaast hoop ik dat jullie het massaal gaan beluisteren en de naam Alison Simmons voor altijd onthouden als de Helende Geluidskunstenaar uit Lenoir North Carolina USA.

De kop is eraf. De eerste tientallen bladzijdes zijn een feit. Mijn boek Goddelijke Klanken begint vorm te krijgen. Was er al diverse keren aan begonnen, maar kreeg nooit de vorm goed. Nu ben ik begonnen met het beschrijven van hoe ik mijn drum gebruik als sjamanistisch instrument en heb ik bijvoorbeeld de technieken van de TranceReis beschreven. Best een werk als je dat goed wilt doen en dat leverde al behoorlijk wat pagina’s op en dan moeten de klankschalen, de gongs, de fluiten en de maraka’s nog volgen. En niet te vergeten onze oceandrum en koshi’s en en en en en en en en…

En natuurlijk aangevuld met bijzondere avonturen uit mijn persoonlijke beleving. Ik werk al meer dan 50 jaar met klank, dus ik heb wel het nodige te vertellen.

Wordt nog een hele uitdaging om het kort en bondig te houden.

Onderstaand een foto uit het later dit jaar te verschijnen boek Goddelijke Klanken