Ik heb niet veel met kerstmis. De tijd heeft het voor mij erg beladen geraakt, met de nodige erg vervelende herinneringen.

Echter als ik eerlijk ben, moet ik wel zeggen dat ik wat bijzondere herinneringen heb. Als kind heb ik mogen zien en ervaren, dat een kerstboom voor mijn vader en ook voor mijn moeder, erg belangrijk was.

De boom op de foto is de boom zoals die stond toen we in België in een riante villa woonden, die bovenop een heuvel stond, temidden van de weilanden. In deze boom hingen diverse bijzondere kerstballen. Die waren gekocht in een sjiek warenhuis in Brussel. Tijdens een kerst markt aldaar had mijn vader zijn bijzondere dromedaris en kameel gekocht voor zijn kerststal. Op deze markt kon je de beeldjes los kopen. Ook heeft mijn vader hier zijn schapenkudde enorm uitgebreid. “een kudde schapen is een kudde schapen” zei hij altijd. Onze kerststal was dus echt enorm dik bevolkt door schapen. Op deze markt kochten we ook enige speciale kerstballen, ik mocht er ook één uitzoeken. Ik koos voor een kerstbal in de vorm van een blauwe kat. Prachtig vormgegeven, met een staartje van stof.

We hadden in die tijd ook een echte kat. Een ruige wilde kat, luisterend naar de naam Hommel. In de nacht, toen wij allen sliepen, zag hij zijn kans schoon en sprong hij in de boom, waardoor deze natuurlijk viel.

Bij het opstaan ontdekten we de ravage in de woonkamer. Gelukkig waren alle kerstballen nog heel. Behalve die van mij natuurlijk. Ik heb het vermoeden dat Hommel geen concurrentie dulde. Ik huilde tranen met tuiten. Mijn mooie kerstbal. Mijn moeder en vader reden met mij weer naar Brussel. Daar mocht ik een nieuwe uitkiezen. Natuurlijk hadden ze die mooie blauwe kat niet meer, de ballen waren immers uniek. Wel hadden ze nog een soort leeuw. Die koos ik uit.

De dag erna lag de boom weer op zijn kant, maar nu was mijn leeuw heel. Mijn vader heeft toen de stam van de boom aan diverse buizen met touwen gefixeerd, zodat Hommel hem niet nog een keer kon omgooien.

Een ander verhaal over kerstbomen. Eigenlijk is dit het verhaal wat ik wilde schrijven, het bovenstaande ontstond omdat ik een foto vond van de kerstboom in ons huis in Everberg Belgie, de boom waar de kat in was gesprongen.

Nee het verhaal wat ik wilde en ga schrijven gaat over onze eerste kerst in Breda. Een periode vol geklus en een huis wat vol stond met dozen en bouwmaterialen. Onze woonkamer was af, de rest van het huis nog niet. (en toen het vorig jaar verkocht werd, nog steeds niet)

Mijn moeder had een kerstboom gekocht. Een standaard boom, van zo’n anderhalve meter hoog. Mijn vader vond het maar niets, de woonkamer was viereneenhalve meter hoog en de boom stond daar maar verloren vond hij.

Op de dag van kerstavond ging hij de laatste boodschappen doen. Hij bleef lang weg. Heel lang. Toen hij terugkwam snapten we waarom. Hij had een boom gekocht, een restboom, overschot, een boom die niet verkocht werd. Hij had er bijna niets voor betaald. De boom was groot, heel groot. Mijn vader heeft in de hal van het huis enige meters ervan af moeten zagen en de onderste takken verwijderd om deze boom het huis in te krijgen. De onderste takken waren zo wijd, dat hij niet door de voordeur kon. De boom was ook zo lang, dat hij de bocht van de hal naar de woonkamer niet kon maken. (we woonden toen in een groot herenhuis aan een sjieke laan). Toen de boom eindelijk in de woonkamer stond, bleek hij te hoog voor de kamer. De top boog af tegen het plafond, de piek werd op een zijtak van de top gezet. De afgezaagde takken werden als versiering door de woon en middenkamer gehangen, waardoor die muren bedekt werden door dennentakken, het huis werd van binnen groen. Mijn vader was die avond uren bezig met het hangen en versieren van de takken. Het was het enige jaar dat er dus twee kerstbomen in de woonkamer stonden. Die van mijn moeder op een tafeltje in de hoek naast de schoorsteen en die van mijn vader naast het raam aan de voorkant op de vloer, met de top afbuigend tegen het plafond. Overal lagen en hingen takken. Er waren er teveel over om op te hangen. Mijn vader heeft ze ook nog weggegeven aan kennissen die langskwamen om te kijken waar mijn vader mee bezig was. (de voordeur heeft een tijd open gestaan omdat dus de boom aanvankelijk het huis niet inkon, en mijn vader was enorm in de weer met zaag en bijl)

Mijn moeder heeft diverse zuchten gelaten die kerstavond, maar mijn vader was enorm gelukkig met zijn enorme boom.

Ja dat was nog eens een avond om nooit te vergeten.

Gisteren hebben Rachel en ik een hele intieme doch indrukwekkend ritueel mogen uitvoeren. Een cliënt van mij is terminaal en komt waarschijnlijk binnen niet al te lange tijd te overlijden. Hij had mij een tijdje geleden gevraagd om met hem mee te denken over ceremoniele en rituele begeleiding bij zijn levenseinde.

Een eerste gesprek ging over ideeën en opvattingen over leven, ziek zijn en sterven. We hebben lang gesproken over euthanasie en palliatieve sedatie, dit in verband met de opkomende ongemakken en pijn, maar daarbij ook de liefde voor het leven niet buiten beschouwing gelaten.

Eén van de zaken die voortkwamen uit dit gesprek, was de behoefte om een soort generale repetitie sterven te ondergaan middels een trancereis/geleide meditatie door het DodenWiel, zoals ik dat zowel als Zielenman en met YslashY regelmatig verzorg. Het DodenWiel is een model wat ik geleerd heb van Linda Wormhoudt en wat een houvast en vorm gaf aan mijn gedachten die ik heb over de wereld van de dood. Het is een model wat kan helpen bij rouwverwerking en kan helpen met het eventueel communiceren met de mensen die in dit wiel verblijven.

Gisteren heeft deze generale plaatsgevonden en het was een enorm intense ervaring. We maken dit soort reizen vaker met mensen, met als doel vertrouwd te raken met dit wiel en om mensen in dit wiel te ontmoeten. Dit was nu een persoonlijke reis, een kennismaking, voor de cliënt met de wereld waar hij binnenkort naartoe gaat. Het gaat er niet om of het letterlijk zo gaat, het gaat om de verschillende fasen die de dood met zich meebrengt, voor zowel de persoon die naar deze wereld toereist als de mensen die achterblijven en door een rouw periode heen moeten.

Ik ga niet in op de details, maar het was een reis die op alle deelnemers indruk maakte en die ook voor inzichten en rust zorgde. Momenten van afscheid werden bewust beleefd, afscheid van lichaam en van geliefden. Het idee van niet-zijn werd ervaren en werd ervaren als vrede. Vooroudersschap werd ervaren als tijdloos, als iets wat er altijd al was. (zijn je kinderen er ook al, als tijd niet meer bestaat, als er geen vroeger geen nu en geen toekomst meer is)

Deze reis heeft veel gebracht. Ik zou het aanraden. Het helpt emoties en zaken uit te spreken voor het sterven in plaats van dat zaken blijven liggen tot na het sterven en daardoor niet meer uitgewisseld kunnen worden.

Nogmaals, ik/wij zijn dankbaar dat we dit hebben mogen verzorgen en ervaren

(ik zal later uiteenzetten hoe zo’n reis eruit ziet als ceremonie/ritueel)

Ooit maakte ik noise. Experimentele muziek, die ik maakte met een basgitaar, bezemstelen, bamboo stokken en diverse andere gadgets. Regelmatig vertelde ik hierover en dan kreeg ik vaak de opmerking, “o maar eigenlijk kan ik dat ook” en ja dat laatste heb ik nooit ontkend. Echter die persoon heeft het niet gedaan.

Wat mensen vaak vergeten is de toewijding en de investering die een mens nodig heeft om zulke performances te maken, want ten eerste je moet het idee hebben. Het idee om een basgitaar met bezemstelen te bespelen. En een tweede is natuurlijk dat je voor zoiets ook een basgitaar nodig hebt. Nou ik kan je vertellen die kan je voor zo’n 100 euro wel vinden ergens op marktplaats. Het geluid van mijn basgitaar, werd bepaald door de effecten die erop aangesloten waren, een distortion (100 euro), een overdrive (100 euro), een digitale delay (100 euro) en een analoge delay (100 euro). Dit alles aan gesloten op een mengtafel met echo (125 euro), dan nog wat kabels (plus min 50 – 100 euro). Natuurlijk gebruikte ik ook nog mijn stem middels twee microfoons (40 euro) en die stonden op standaards 60 euro) plus kabels (25 euro). En dan niet te vergeten een loopstation (250 euro) en een uitgebreide digitale delay (250 euro). Nog wat adapters (100 euro).

Dus ja, iedereen kan doen wat ik deed, echter er was wel een investering in geld nodig van zo’n 1500 euro om alleen al de basis kit te verkijgen die ik gebruikte. Dan hebben we het nog niet over alle extra effecten die ik gebuikte, de akoestische instrumenten die ik er soms bij haalde, de podium atributen, de laptop en programatuur die ik gebruikte om opnames te maken om die vervolgens als promotie te gebruiken. De tijd die het koste om deze opnames te maken, het artwork te ontwerpen en de tijd die het koste om mijzelf op podia te krijgen, middels eindeloos zoeken, mailen, chatten en bellen.Dan nog de benzine om naar plaatsen zoals Berlijn, Groningen, Lille, Dresden te rijden en natuurlijk de auto om dit ook nog eens uit te voeren.Veel van mijn performances werden niet of nauwelijks vergoed, want dat is ook nog zo iets, in de muziekwereld is geld en goede vergoedingen zeldzaam. Je doet het, omdat je het leuk vind en je ervaart dat het je levensdoel is. (ik vergat nog tickets naar plaatsen zoals Lissabon en Istanboel).En dan nog de continue toevoer van creativiteit, je moet wel iedere keer iets nieuws verzinnen, onderwerpen, thema’s. Ik gebruikte thema’s uit de Santeria, Voodoo, Yoruba religie. Las enorm veel en mediteerde over de Orisha’s. Werkte schema’s uit, zocht geluidsfragmenten om de opnames en optredens meer verdieping en mystiek te geven.

En natuurlijk, ziek zijn is geen optie. Ziek zijn houdt in, dat optredens niet door kunnen gaan. Ik heb wel eens met bijna 40 graden koorts een opteden gegeven in Eindhoven. Ben er zelfs toen zelf naar toe gereden. Toewijding. Zonder dat kom je er niet.

Dus ja, iedereen kan het, maar je moet het er wel even voor over hebben.

Later ging ik meer akoestische zaken organiseren, eerst onder mijn eigen naam, later met Rachel onder de naam YslashY. Nog immer was het een levens doel. Nu eentje die ik deelde met Rachel. Echter voor de set van één basis set noise performance, koop je nauwelijks één gong. Er zijn zelfs klankschalen die je niet eens kan kopen voor een basis set noise performance. Ik denk dat de meeste mensen wel weten met wat voor sets Rachel en ik werken. Een drum van remo kost al gauw tegenwoordig gemiddeld 100 euro incl tas (misschien ondertussen zelfs meer) ik heb er de nodige. Muziek/Klanken maken is voor mij echt een levensdoel. Al mijn tijd en geld gaat erin. Want men vergeet dat ik elke dag zing, muziek maak, schrijf. (dan benoem ik niet eens alle trainingen, cursussen, workshops, congressen, boeken, ontmoetingen) Niet erg. Maar regelmatig krijg ik van mensen te horen, zou je daar niet van willen leven. O ja heel graag. Heel graag zelfs. Maar voor nu moeten we er nog gewoon hard bij werken. Dus hebben we gewoon twee of drie banen. In YslashY gaat steeds meer tijd zitten, gelukkig gaat die tijd zich ook steeds meer terugbetalen. En de reacties van de mensen die deelnemen aan onze events maken heel veel goed. In YslashY kunnen Rachel en ik heel veel kwijt. Onze creativiteit, onze spiritualiteit, ons idealisme, onze kennis over ontspanning en heling, onze drang naar avontuur….

YslashY is een manier van leven. En ik geloof steeds meer en meer dat mensen misschien wel denken, ‘o dat kan ik ook’, maar ik raak er steeds meer van overtuigd, dat ze dat wel mogen denken, maar dat dat gewoon helemaal niet waar is…

Gewoon, omdat ze het niet doen…

Op mijn werk heb ik regelmatig de ervaring dat mensen even naar een bewakings monitor kijken en dan geloven dat ze weten dat het of goed of niet goed is. Als ik dan uitleg dat het niet alleen de getallen zijn, maar ook de vorm van de grafieken en de samenhang van de getallen en dat het niet altijd alleen om de getallen gaat, merk ik dat mensen denken dat het eenvoudig is om hartritmes, bloeddrukcurves en bloeddruk getallen, saturaties curves en saturatie getallen te duiden. Als je het weet, dan is het meestal eenvoudi, maar soms moeten wij als CCU/IC verpleegkundigen toch ook regelmatig even met elkaar overleggen. Het is een totaal plaatje van observatie patient, lab uitslagen, voorgeschiedenis, curves op de monitor, getallen en de ondersteuning die eventueel geboden wordt. Ik had vroeger een collega die zulke mensen altijd lief antwoordde dat we daar enige jaren voor hadden gestudeerd en dat het moeilijk is om dit in een paar regels samen te vatten.

Zo ook met de spirituele werkzaamheden waar Rachel en ik ons mee bezig houden. Het is een levenswerk en Rachel en ik zijn de 50 nu reeds voorbij. Ik ga even voor mijzelf praten, ik ben grootgebracht in een omgeving waar het religieuze/mystieke/spirituele centraal stond. Dit betekend dat ik 58 jaar al bezig ben met het contact maken met het Goddelijke. Ik ben ruim 40 jaar bezig met het produceren en maken van klanken en het schrijven van verhalen en gedichten. Elke dag lees ik artikelen, boeken, heb ik overleg met anderen, gesprekken met vrienden kennissen over dit soort zaken en elke dag probeer ik een half uur tot veel langer in meditatie te gaan om de stilte in mijzelf te ervaren en het contact te maken met het hogere. Elke dag zing ik liederen die ik of op dat moment binnenkrijg of die ik al eerder gemaakt heb. Elke dag ben ik bezig met het verwerken van kennis in praktische zaken.

En daarnaast volg ik regelmatig cursussen, workshops, bezoek ik lezingen en neem ik deel aan rituelen/ceremonies die anderen organiseren. Ik ben heel toegewijd en veel tijd en geld gaat op in het verkrijgen van kennis en ervaring. Rachel is ook dagelijks bezig met haar Yoga en Kaarsen, dingen opzoeken, artikelen lezen, nieuwe inzichten bestuderen, lessen bezoeken, workshops bijwonen informatie uitwerken, Wat ik als Zielenman maak en doe en wat Rachel en ik met YslashY neerzetten, is een verlengstuk van de visie en manier waarop wij leven. Ik ben een Zielenman, Rachel is een YogaTeacher en wij zijn YslashY.

Daarom is het soms bijzonder dat ik mensen tegenkom die denken dat het een soort quick fix is. Neen. De diepte die ik momenteel gevonden/bereikt heb, dat verkrijg je niet in een paar lessen. Daar is tijd voor nodig. En ja, iedereen kan dit verkrijgen en nog wel dieper ook, maar dat kost tijd, energie en geld. De mensen die ik ken waar ik mee overleg, zijn er net zoals ik elke dag mee bezig en hun huizen puilen ook uit van de boeken. Of ze lezen zich blauw aan pdf’s en kijken veel lezingen op youtube en/of reizen veel rond en bezoeken heilige plaatsen en nemen deel aan rituelen/ceremonies.

Nieuwsgierig zijn is een kernwoord. Luisteren naar een ander. Mensen die dit niet kunnen zijn per definitie niet geschikt voor dit werk. Luisteren, invoelen en empathie zijn kernwoorden als je als spiritueel werker wilt werken.

Ik wilde een ander verhaal schrijven. Ik denk dat het komt door het tijdstip (voor hen die vrezen voor mijn nachtrust, ik was voor de tv in slaap gevallen, heb enige uren geslapen, ben vervolgens buiten een uur in meditatie gegaan in combinatie met mijn cacao moment en ga nu verder met mijn nachtrust, in bed dit keer). Wel wil ik nog even delen wat tijdens mijn meditatie binnenkwam.

“Gooi de speer die nooit mist” Letterlijk de chant die zo bij mij binnenkwam. Orakeltaal. Een verwijzing naar Gungir, de speer van Odin? Ik laat het aan u. Ik wil het nogmaals met jullie delen. De wijsheid van deze dag

“Gooi de speer die nooit mist”

wat zegt het u?

Hij deed me denken aan een boek van Asterix, ik weet helaas niet meer welke, maar daarin zitten Asterix en zijn vrienden in een cel en iedere keer breken zij de celdeur om iets te vragen aan de romijnse cipier, die uiteindelijk wanhopig schreeuwt of zij die deur eindelijk eens heel kunnen laten.

Het begon al op de brancard terwijl hij binnen werd gebracht. Terwijl de ambulance verpleegkundige mij een korte overdracht gaf over de lichamelijke klachten die deze man had gehad, keurde hij zelf op zijn telefoon de achterwerken van gebruinde dames in een miniscuul bikini broekje. Hij was hier zo mee bezig dat hij niet doorhad, dat er van hem verwacht werd op het bed van ons plaats te nemen.

Een kort moment later vroeg mijn collega of ik deze man weer in beeld op onze monitor kon krijgen, waarschijnlijk zat er een stekkertje los van de ecg kabel. Ik liep naar de kamer van deze man en moest constateren dat het bed leeg was. De kabels en het infuus, met wat bloed spatten en slierten lagen verloren op het lege bed. Hij moest plassen en was naar het toilet gelopen. Voor het gemak had hij alles even los gemaakt, ook het infuus had hij maar even uit zijn arm getrokken.

Ik drukte hem nadrukkelijk op zijn borst dat hij in bed of in ieder geval op de kamer moest blijven. Dat hij hier was ter observatie en dat hij ons moest bellen via de patienten bel als hij iets nodig had.

Even later kwam ik hem tegen op de gang. De ecg kabel sleepte achter hem aan. Deze was uit het apparaat getrokken. Of hier ook een dranken automaat was….

En zo ging het nog een paar keer door.

Sommige mensen zijn niet gemaakt voor een ziekenhuis…

In een korte periode maakte ik op de IC mee dat er drie jonge vrouwen overleden. Als ik het goed heb was het binnen een maand, kan ook twee maanden zijn, maar in mijn beleving ging het achter elkaar.

De eerste was een meisje van 19. Ging naar  haar werk. Viel neer. Werd gereanimeerd, werd naar onze IC gebracht en overleed. Ik was er zelf direct niet eens bij betrokken. Gebeurde allemaal aan het begin van de IC en ik werkte die dag aan het einde van de gang. Echter toen deze jongedame naar het mortuarium gebracht moest worden, werd ik gevraagd om mee te gaan. Zoals al onze overledenen was ze keurig in laken gerold, echter bij het overschuiven van bed naar de brancard van de koelcel viel het laken van haar voetjes en kwam er een klein fragiel voetje tevoorschijn. Groene nagellak met zorg aan gebracht op de nagels. Dit kleine voorval maakte op mij een enorme indruk. Mijn dochter was net zo oud. Haar teennagels waren ook gelakt. Nu ik erbij nadacht, mijn dochter was ook net zo lang en had ongeveer hetzelfde postuur. Ineens drong het tot me door dat dit meisje ook een vader en een moeder had. Hoe zou ik reageren als ik zou horen dat mijn dochter op het werk onderuit gegaan was en overleden? Dit tedere voetje was gelijk een voet tussen de deur. Even kon ik werk en privé niet gescheiden houden.

Kort daarop een reanimatie bij een pools meisje van 16 wat onderweg was op de fiets naar haar werk. Was een lange reanimatie, eigenlijk zonder resultaat. We kregen het hart niet opgang. We kregen soms wel even ritme, soms zelfs wat langer, maar er was geen hartslag. Het hart had wel een ritme, maar de spier zelf stond stil. Er was geen pols. Besloten werd om haar aan de ECMO te leggen. Een machine die de long en hartfunctie overneemt. Het zal geen verrassing zijn als ik u vertel dat dit uiteindelijk niet echt kon baten. Ook deze jongedame zou nooit meer op haar werk aankomen. Ouders in Polen, taalproblemen, geen prettige casus. Eerlijk is eerlijk, na de reanimatie heb ik niet meer voor haar gezorgd. Toen besloten werd haar behandeling te stoppen, heb ik daar niets van meegekregen.

Toen de overtreffende trap. Een jonge vrouw van 22. Postnatale zwangerschaps depressie. Ze zag het even niet meer zitten, slikte het pakje anti jicht pillen van haar echtgenoot en kreeg spijt. Echter dit middel gaat direct uit de bloedbaan de cel in en sloopt daar langzaam doch gestaag de celinhoud. Een onomkeerbaar proces. Sterven zou 8 dagen duren. Zo ongeveer. Toen ik de zorg over haar kreeg was ze net geintubeerd en werd ze kunstmatig beademd. Wel was ze nog bij kennis. De wanhoop in die ogen zal ik nooit vergeten. Daar lig je dan. 22,  net moeder, kindje van 3,5 maanden met de wetenschap dat je dood gaat. Bijkomend probleem was dat ze Islamitisch was. In de Islam is zelfmoord een zonde. Wij mochten tegen niemand zeggen wat er nu precies aan de hand was. Dat was verschrikkelijk. Kan het niet anders verwoorden. Alleen de echtgenoot en een nicht wisten het en die hadden ons verboden dat met anderen te delen. Zelf had ze dat ook aangegeven voordat ze geïntubeerd werd. Ik speelde toneel tegenover familie en kennissen. Vertellen dat wij ook niet precies wisten wat er aan de hand was. Echtgenoot kon het niet aanzien. Kwam niet op bezoek. Ik merkte echter dat zij hem wilde zien. Ik weet niet meer hoe, maar uiteindelijk kwam hij naar de IC en kwam hij de box op. Ik sprak even met hem over de zeer waarschijnlijke fatale aanloop die eraan kwam. Hij liep naar haar bed. Zij keek hem aan. Hij keek haar aan. Ze pakten elkaars hand. Ik zag de liefde en de wanhoop overvliegen. Nooit meer heb ik zulke wanhoop gezien in twee paar ogen die elkaar aankeken. Ik had mijn arm gegeven om haar te kunnen redden op dat moment. Hij kon niet spreken. Ze keken elkaar enige minuten aan. De handen stevig vast.  Dit zijn van die momenten dat ik zeker weet dat God niet bestaat. Dit is voor mij een soort sadisme op een uitzonderlijk hoog niveau. Nadat zij weer in slaap was gezakt liet hij haar hand los en kwam naar mij toe. “Wat moet ik nu?” vroeg hij mij huilend. Ik wist het ook niet. Ik vocht zelf tegen de tranen. Ik had zo met deze twee  mensen te doen.

De dag erna was zij niet meer aanspreekbaar. De dagen die erop volgden viel haar lichaam langzaam uit elkaar. Labwaarden met waardes die ik nog nooit gezien had en daarna ook niet meer gezien heb. Haar lichaam raakte bezaaid met blauwe plekken. En inderdaad, na 6 dagen overleed ze. Familie legde haar af. Ik was blij. Ik wilde haar niet afleggen. Normaal heb ik er geen moeite mee, maar nu wel. Het was het meest akelige lijk wat ik ooit gezien heb. En ik heb er toch best wel een hoop gezien. Dit voorval, voorgewerkt door de andere twee jongedames brachten bij mij het bewijs dat ik vond dat mijn werk bestond uit het ontnemen van hoop bij mensen. Altijd maar waarschuwen dat het fataal kan aflopen en het het gevoel dat het toch niets uitmaakt wat we doen, ze gaan toch wel dood. Ik voelde me nutteloos. Ik zat niet in een burn-out of overspannen fase, ik was mezelf en mijn werk aan het evalueren. Waarom deed ik dit werk ook al weer? Ik was het even kwijt…..

Kort daarop ging ik voor een paar dagen naar onze andere locatie. Alwaar ons vrouw kind centrum stond. Ik weet nog goed dat ik in de nachtdienst een patient kreeg die bij ons kwam uitslapen na een keizersnede. De baby en de vader kwamen mee. Er was blijdschap. Het eerste kind. Positieve energie. Ik genoot van die uitgelatenheid. Ik kon ook helpen met de eerste keer aanleggen. Ervaringen delen. Dit was hetgeen ik even nodig had. Het gevoel iets te doen wat er toe deed. Even geen dood en verderf om me heen. Hierna heb ik dat gevoel van nutteloosheid nooit meer ervaren en ik ben nu toch al weer heel wat jaren verder. Toch weet ik dat ik de jonge moeder van 22 altijd bij me zal dragen. Dat is zo’n patient die je nooit vergeet. Zo’n patient waar je op het moment van sterven nog aan denkt. Dit klinkt zwaar. Dat is het ook. Dit soort momenten relativeren het leven. Hoe erg het ook is. Het kan echt altijd veel erger.

Ik heb afgelopen week een bijzonder gesprek gevoerd. Bijzonder omdat ik het voor mij een soort begin van het eind gevoel geeft. Ik word in oktober 57. En als verpleegkundige hoef je dan geen nachtdiensten meer te draaien. Ik verkeer in de gunstige positie dat ik blijkbaar zo’n leuke collega ben, dat ze mijn contract hebben verlengd, per september en zo kwam het rooster van oktober ter sprake en tsja, ik zou geen nachtendiensten meer hoeven te draaien.

Nu ben ik van huis uit en dna technisch een nachtbraker. Ik lig eigenlijk nooit voor middernacht op bed. De nacht is van mij. Ik ben geen ochtendmens, ik ben meer een vleermuis die wakker wordt als de zon aan het dalen is. Veel schrijfwerk doe ik ook na twaalven en veel meditatie werk ook. Dus korte nachten, weinig slaap en nachten doorhalen geen probleem. Ik heb ook geen probleem met nachtdiensten, ben goed wakker, slaap goed overdag. Maar, mijn hart heeft er wel problemen mee heb ik gemerkt.

Een arts heeft mij enige jaren geleden ook uitgelegd dat er een verschil is tussen laat naar bed gaan en laat werken in een ziekenhuis. Toen ze me dit vertelde lag ik in een ziekenhuisbed na een aanval van boezemfibrilleren. Dit is mij twee keer overkomen. En daar ik zelf zeer ervaren ben met hartproblemen en ook veel weet over boezemfibrilleren, weet ik ook dat als je het éénmaal hebt gehad je er vatbaar voor bent en dat naarmate je ouder wordt het geleidingssysteem gaat slijten en de kans groter wordt dat dit soort aanvallen gaan komen. Hier heb ik dus geen zin in. Dus ik heb met mijn huidige unithoofd gesproken en aangekondigd dat als het enigzins kan, dat ik ga stoppen met nachtdiensten.

Het voelde als het omarmen van een tekortkoming van mezelf. Erkennen dat ook ik niet helemaal van beton ben. En natuurlijk ook, erkennen dat ik ouder word en slijt. Mijn hart, vooral de geleiding, had iets beter aangelegd kunnen worden. Niet dat ik er veel last van heb, na de laatste keer heb ik het advies van mijn lerares Linda Wormhoudt opgevolgd en is het eigenlijk weggebleven en dat is al meer dan twee en een half jaar geleden. Ik probeer natuurlijk ook zo gezond mogelijk te leven. Dus sinds vorig jaar anders gaan eten en drinken en ben 15kg kwijt geraakt. Want overgewicht verhoogt de kans ook op boezemfribrilleren. Het hart moet namelijk gewoon harder pompen.

Ik wil ook geen medicijnen gebruiken. Na al die jaren te werken in de zorg, ben ik erg kritisch geworden naar het gebruik van medicijnen. Ik heb nog immer geloof in de wetenschap, maar besef dat er daarnaast nog veel meer is wat van invloed is op ons lichaam. Dus laat ik dat pad eerst belopen en dan pas grijpen naar de medicatie. Of niet. Dat is mijn eigen verantwoordelijkheid, maar daarover later ook meer. Gezondheid is een spel van lichaam en geest, een gezonde geest in een gezond lichaam. Een gezond lichaam aan gestuurd door een gezonde geest. Het is een kwestie van herkennen dat je ouder wordt, erkennen dat je ouder wordt en kleurbekennen: er rekening mee gaan houden dat je ouder wordt, zodat je gezond ouder wordt.

Ik zal hier de komende tijd wat over gaan schrijven. Ideeën en ervaringen. 31 jaar werken als verpleegkundige leert je wel naar mensen kijken.

Ik houd van dromen. Veel dromen. Op mijn nachtkastje ligt ook altijd een schrift waarin ik mijn dromen opschrijf. Soms vraag ik ook voor het slapen gaan of in mijn dromen een advies of een antwoord op een situatie in het wakkere leven kan verschijnen. Regelmatig lukt dit ook.

Vanaf kleins af aan ben ik echt een dromer, een oneironaut (niet voor niets de titel van één van mijn cd’s) en koester ik mijn dromen. Later, in mijn tienertijd, ben ik mij meer gaan verdiepen in het fenomeen van dromen. De nodige boeken, bijeenkomsten van de Vereniging voor Studie van Dromen, veel oefenen en heel veel dromen analyseren of minstens bestuderen.

Het leidde ertoe dat sommige mensen hun dromen met mij delen en daar met mij over willen praten. Dat vind ik bijna ontroerend. Dromen bevatten voor mij intieme informatie. Dromen zijn intiem. Dromen zijn een glimp van het diepste van onze ziel. Je zal mij ook niet vaak mijn dromen hier op facebook zien delen. Ik deel de dromen van een ander ook nooit met derden. Als ik workshops geef over dromen, dan gebruik ik mijn eigen dromen als voorbeeld.

Ik vind dromen een belangrijk deel van mijn Zielenman zijn. Als zielenman heb je de taak zorg te dragen voor de ziel van je medemens en dan zijn dromen essentieel. Het zielenman zijn is ook een deel van mijn persoonlijke zijn, als zielenman ben je 24 uur per dag zielenman. Het is een roeping. Net zoals mijn verpleegkundige zijn. Sterker nog. Ik denk dat het Zielenmanschap een deel van mijn verpleegkundige zijn is en het verpleegkundige een deel van mijn zielenman. Dat beseft ik weer eens deze week toen ik een gesprek had met één van mijn patienten die regelmatig door terugkerende dromen bezocht werd. Het werd een conversatie waarin we de verschillende aspecten van dromen bespraken en ik hem tips gaf hoe je met dromen kon gaan werken. Dromen serieus nemen is een eerste stap. Mensen die me kennen weten dat ik dromen heel serieus neem. Dromen zijn net als ogen. Ze bieden een blik in de ziel van de mens die erachter zit.

Koester je dromen. Ze zeggen zoveel meer. Ik adviseer iedereen om elke ochtend je dromen te vangen in een schriftje. Het is een soort zwarte doos van je eigen spirituele ontwikkeling. Heerlijk om na te lezen en vooral heerlijk om van te leren.

(foto is gemaakt door Rachel toen ik na het werk op bed in slaap gevallen ben-zelfs in een korte slaap, kan je al diep in dromenland terecht komen)

Het goddelijke. De stilte. Het heeft me enige tijd gekost, ik geeft het toe, maar uiteindelijk heb ik het begrepen. Nee, ik moet zeggen, heb ik het ervaren. In stilte huist het goddelijke, in stilte huist onze genezende kracht.

Het begon allemaal toen ik een late tiener was en op zoek was. Ik denk dat ik toen nog niet eens wist waarnaar, maar ik was duidelijk zoekende. Ik was in die tijd sociaal, politiek actief en winkelde van organisatie naar organisatie, dit bracht me aan het einde van mijn vervangende diensttijd in Utrecht bij de School voor Filosofie. Dit bleek na enige maanden een bijzonder instituut te zijn en na twee semesters hield ik het daarom voor gezien (had vreemde vervelende sekte achtige trekjes), maar door de lessen van deze school kwam ik wel in contact met mediteren. Dat was nieuw voor mij. Het waren eenvoudige meditaties, geleide meditaties, de leraar had een tekst en sprak deze uit terwijl wij onze ogen dichthielden en onze voeten plat op de grond. De zin “luister naar de stilte achter het geluid” was een vast onderdeel van deze meditaties. Een zin die ik nooit vergeten ben. “de stilte achter het geluid”. Het was ook een zien die bleef hangen. “de stilte achter het geluid”. En ik kon hem ook horen. Of beter gezegd: niet horen. Want stilte hoor je niet. Of toch wel?

Meer en meer ervaarde ik de stilte toen als een grote muur waarvoor het geluid en ons leven zich afspeelt. Een grote zwarte muur, ondoordringbaar, met daarvoor de wereld zoals wij die kennen, echter hoe meer ik er over nadacht en hoe meer ik naar die stilte luisterde, veranderde die muur in een onmetelijke ruimte van stilte, van niets. Ik heb ooit vanuit een Bathyscaaf (boot met glazen ramen onder het wateroppervlak) op Curacao de diepzee in gekeken. Dit is vergelijkbaar, een mooie witte zand ondergrond met weelderig leven verdwijnt in een onmetelijk zwart gat waar geen einde aan lijkt te komen. Dat is stilte, een onmetelijke ruimte waaruit al het geluid en al het leven voortkomt. Zonder deze stilte is geluid niet mogelijk. Geluid moet kunnen klinken. Alles wat we doen kan alleen omdat er een grote stille ruimte is, waarin alle potentie in verborgen is.

Naarmate de jaren vorderde begaf ik me op het pad van geluid en klanken. Eerst als maniakale experimentele performer, om uiteindelijk te eindigen in als een KlankTovernaar met stille subtiele klanken. Klanken die vooral de stilte tussen en achter de klanken benadrukken. Stilte waarin alle potentie van geluid verborgen ligt. Stilte als representant van het grote niets. Het grote niets waarin al onze potentie verborgen is, totdat het zich manifesteert. In die stilte ligt ook de kracht van ons herstel. Ben je druk, loop je over, zoek dan de stilte op. Verblijf er even. Laat de stilte zich als een helende deken over je heen draperen. Een mantel van leegte die alle zorgen absorbeert en je de gelegenheid geeft, om het leven weer onbevangen tegemoet te treden.

In deze stilte huist het Goddelijke. Het Goddelijke met al zijn genezende krachten. Je mag het een naam geven, je mag het ook gewoon ervaren en het aanvaarden zoals het is. Dit Goddelijke zit overal om ons heen en is ook met elk van ons verbonden. Elk van ons komt uit deze stilte voort en zal uiteindelijk naar deze stilte terugkeren. De stilte als de oerbron van het universum. Alles heeft immers een frequentie, alles in in wezen een klank. En klanken kunnen alleen bestaan bij de gratie van stilte.

Dus probeer de stilte te ervaren. Zoek de stilte regelmatig op. Zodat je jezelf kan resetten en kan opladen. Nieuwe ideeën op doen. Of gewoon even lekker heerlijk even helemaal onstpannen. Een momentje weg uit de hectiek van alledag. Een momentje in die lege wonderlijke wereld van de stilte achter ons geluid.

Vandaag is me iets moois overkomen. Eigenlijk twee mooie dingen. En allebei verrasten ze me en streelden ze mijn ego. Het eerste was dat ik weer voor enige maanden werk heb. Momenteel is het werk voor een IC/CCU verpleegkundige zoals ik erg dun gezaaid en is het met een lantaarntje zoeken naar werk. Van het uitzendbureau hebben we al een mail gehad over uren reductie en terugwerken, terecht natuurlijk, maar het geeft aan dat het niet dik gezaaid is met werk, maar ik heb dus weer voor een paar maanden werk. Daarna zie ik wel weer verder. Echter wat mij blij maakt, is dat men enthousiast werd van mij en mij graag wilde hebben op die afdeling.

Een ander moois, was dat ik op het werk aan het praten was over waar ik allemaal gewerkt had en of ik al lang detacheerder was. Ik zei dat ik dat al bijna tien jaar was en dat ik overal en nergens gewerkt heb. Dat ik mijn vaste baan ben kwijt geraakt door een stom conflict wat ik weliswaar via de rechter gewonnen heb, maar dat mijn carrière in dat ziekenhuis voorgoed verwoest had, dat ik hier en daar heb gewerkt, van thuiszorg tot privé kliniek, van woongroep tot in de farmacie. Of ik ooit nagedacht had over een vaste stek. Jazeker, maar toen ik dat had, sloten ze de IC (jawel dat was kort na de corona) en werd de helft van de formatie afgestoten. Ik heb bij Maastricht gewerkt, in den Helder, in Goes en in Ede. Ik heb patienten bezocht in alle provincies van Nederland en zo af en toe zijn zaken aan mijn neus voorbij gegaan, omdat corona uitbrak, omdat het ziekenhuis failliet ging, omdat men toch liever mij ver weg buiten het ziekenhuis zag. ‘Dat je je werk nog leuk vindt’ grapte een collega. Ja zei ik, het werk is leuk en op deze manier maak je nog eens wat mee. En dat is zo. Het rondreizen is vermoeiend (ik geef het toe) en soms ook wat lastig (geef ik ook toe) maar aan de andere kant vind ik het ook avontuurlijk. Ik kom nog eens ergens, ik doe ervaring op die ik anders nooit gehad zou hebben en ik ontmoet vele vele mooie mensen. Maar inderdaad, ik werk nog immer met plezier en zelden met een sacherijn.

Of ik dit nog lang volhoud. Dat weet ik niet. Maar dat hangt van de toekomst af. Dit jaar is een duur jaar voor mij en wat extra centen kan ik wel gebruiken, wat ik na 2025 ga doen, weet ik niet. Ik weet het echt niet. Er is veel aan het veranderen in mij en dat heeft vele vele oorzaken. Ik word ouder, dat is er echt eentje van. Ook al bevind ik mij in de gelukkige omstandigheden dat mijn lijf erg goed mee werkt. Ben zelden ziek en mijn lijf is nog goed van conditie. Nog immer kan ik nachten van drie uur slaap handelen en kan ik soms zeven dagen non stop werken aan. Ook de nachtdiensten gaan nog goed. Maar ik kruip wel naar de zestig toe. Duurt nog een jaar of vier, maar toch.

Dus dan zijn complimenten zoals dat ik als een positief mens ervaren wordt, erg welkom.

Ik werk graag met een lach. Ik houd van mijn werk. Ik lijd niet meer zo onder misplaatste geldingsdrang en opgepompte ego’s. Het gaat bij mij om de mens. De mens in het bed. De mens aan het bed. De mens achter deze mens. Soms voelt het alsof ik een Zielenman in het wit ben.

tsja…..verpleegkundige in hart en nieren. Ik sta er soms zelf van te kijken…..